عشق پریشون شده ی دو حرفی

گفته بودم اگه دلت گرفتست

کنج دلم جا واسه ی دلت هست

شاید دلت خواست و باهات نیومد

یا شایدم دلت باهات نیومد

عشق گذشته از پل،دشت پر از گلایل،

گمشده ی دوحرفی،خسته ی روز برفی

گفته باشم هنوزم اگه دلت گرفتست

بیا که کنج قلبم جا واسه ی دلت هست

حالا که تقویم من زمستوناش زیاده

تو کوچه های سردش همیشه برف و باد

باید بیای ببینمت ،بهار خنده هاتو

بیا بذار تموم شه روزای برفی با تو

عشق گذشته از پل،دشت پر از گلایل

گمشده ی دو حرفی،خسته ی روز برفی

رنگ غم و به شعر شادم زده

دشت پر از گلایل غم زده

دلم می خواد خودت بیای ببینی

نبض منو قلب تو با هم زده

عشق گذشته از پل،دشت پر از گلایل

گمشده ی دو حرفی،خسته ی روز برفی...

بوی خاک و نم کوچه می گه هنوز دیوونتم

رعدوبرق فهمیده انگار زندگیم شده غم انگیز

دستای کی و گرفتی زیر بارونای پاییز؟؟؟

می خوام این جا با تو باشم زیر بارونا دوباره

ولی افسوس نه تو هستی نه دیگه بارون می باره...

                                         ...

خزونم داره می ره نموند برگی رو درختا

من هنوز منتظرم توی جاده تک و تنها

دیگه بارون نمی باره توی جاده پر برف

به خدای آسمونا عشقت از یادم نرفته

می خوام این جا با تو باشم زیر برف و باد و بارون

نیایی با خاطراتت سر می زارم به بیابون....

می خوام این جا با تو باشم زیر بارونا دوباره

ولی افسوس نه تو هستی نه دیگه بارون می باره

 عمیق و سرد رفتی

تو قلبا سبز موندی اگر چه زرد رفتی ...

کنار خاطراتم با تو همیشه خندست

 طرحی که از تو دارم شبیه یک پرندست

شب و روز پیش منی

 تو هنوز پیش منی تو هنی

 تو سفره ی دل درویش منی

 هر جا که باشی خوبهروشن و بی غروبه

غمی نداره تا هی به قلب تو کوبه

 تو اوج هر بی کسی، همیشه سبز و زنده

بدون دلواپسی پر بزن ای پرنده

شب و روز پیش منی

تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره ی دل درویش منی

واسه چشمام پل رنگين کمون باش

اسير باد و بارونم شب روز

گل اين باغ بی نام ونشون باش

 من عاشقی دل خونم شکسته ای محزونم

پناه اين دل بی آشيون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش

 گل نازا ! آسمونم بی ستارست

مثل ابرا دل من پاره پارست

دوباره عطر تو پيچيده در باغ

نفس امشب برام عمر دوبارست

من عاشقی دل خونم شکسته ای محزونم

پناه اين دل بی آشيون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش

گل نازم بگو بارون بباره

که چشمات و به ياد من بياره

تماشای تو زير عطر بارون

چه با من می کنه امشب دوباره

 شب و تنهايی ماه و ستاره .....

من عاشقی دل خونم شکسته ای محزونم

پناه اين دل بی آشيون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش ....

و هر بار نا اميد برمی گردم به خاک... بر می گردم به خويش....

نااميد نيازمند زبانه می کشد آغوشم به سويت

از تو دور افتادم..... از تو دور افتادم ......

در بی مجال و لالی به کاغذ آتش رسيده می مانم

جدا شده ای از نخ نگاهم چون بادکنک ماه

سال هاست از کرشم باران تو می گذرم بی چترو بارانی

در سايه پنهان می شوم در گريه پيدا

هر چه هستم از تو دورم دور دور..... دور ......

 هر چه هستم از تو دورم دور دور.... دور ......

 دور ...................

درد و می فهمی و درمون نمی شی ؟

خیلی وقته می بينم زیرآوار جنون

منو می بینی و ویرون نمی شی

دل دیوونه خرابم می کنی

چرا مثل قدیما خوب نمی شی؟

سر به صحرا می زاری منوتنها می زاری

لاله ی باغ کدوم گمشده ای ؟

چرا بین گلا پنهون نمی شی؟

چرا بین گلا پنهون می شی؟..

وقتی بارون می زنه شاخه ها می شکنن

دل تنها توچرا مثل گنجیشکا پریشون نمی شی؟

من و می بینی و حیرون نمی شی؟...

چی بگم با کی بگم راز تورو ؟

داری آتیش می گیری.....خون نمی شی ....

من که هر شب تا سحر قصه ی عشق و تو گوشت می خونم

بازم افسونی و افسون نمی شی

تو بزرگی مثل دنیای خیال آدما

دل زخمی،ناله ی دشت بلا

نکنه غصه ی لیلی و داری

واسه این قصه ها مجنون نمی شی!

وقتی بارون می زنه...........

به دل می گم یه روز می یاد اینم یه خود فریبی

عاشقا تقسیم می کنن عشق و برای هم دیگه

نصیب من از عشق تو همیشه بی نصیبی

دستای من عمری منم خورده ی دستای تو

هر جوری نفرینت کنم آخر نا نجیبی ...

عاشقا تقسیم می کنن عشق و برای هم دیگه

نصیب من از عشق تو همیشه بی نصیبی.....

اگر چه از تو دل خورم

اگر چه گفته ای تو را به خاطرات بسپرم

هنوز هم خیال کن کنار تو نشسته ام

منی که در جوانی ام به خاطرت شکسته ام  

تو در سراب آینه شبانه خنده می کنی

من شکست داده را خودت برنده می کنی

نیامدی و سال ها نظر به جاده دوختم

بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم

رفیق روزهای خوب ،رفیق خوب روزها

همیشه ماندگار من همیشه در هنوز ها

صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی

 به لحظه ای که عشق ر ابدون من شناختی .!!!

که نامی خوشتر از اینت ندانم.

وگر- هر لحظه- رنگی تازه گیری،

به غیر از زهر شیرینت نخوانم.

تو زهری زهر گرم سینه سوزی ،

تو شیرینی،که شور هستی از توست.

شراب جام خورشیدی،که جان را

نشاط از تو،غم از، تو مستی از توست.

به آسانی، مرا از من ربودی

درون کوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سر گردانیم سوخت

نگاهم را به زیبایی گشوی

بسی گفتند: - ((دل از عشق بر گیر!

که: نیرنگ است و افسون است و جادوست!))

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم

که او زهر است،اما . . . نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب آلود ،

تنم را در جدایی  می گدازد

از آن شادم که در هنگامه ی درد،

غمی شیرین دلم را می نوازد .

اگر مرگم به نامردی نگیرد:

مرا مهر تو در دل جاودانی است .

وگر عمرم به ناکامی سر آید،

ترا دارم که ،مرگم زندگانی است.

مثل یک ابر سیاه

مثل یک درد بزرگ

دل من بی تاب است

دل من گمشده است

که د راین تنهایی

پی چیزی می گردد

پی دستی شاید

که از این تنهایی

و از این غمگینی

برهاند او را

دل من بیهوده است

که دراین خلوت بی نام و نشان

پی دستی می گردد که هزار سال است

در پس فاصله ها گمشده است .