| تبليغات | X |
|
در دلم چیزی هست مثل یک ابر سیاه مثل یک درد بزرگ دل من بی تاب است دل من گمشده است که د راین تنهایی پی چیزی می گردد پی دستی شاید که از این تنهایی و از این غمگینی برهاند او را دل من بیهوده است که دراین خلوت بی نام و نشان پی دستی می گردد که هزار سال است در پس فاصله ها گمشده است . + نوشته شده در شنبه بیست و سوم تیر 1386 15:8 توسط سحر |
چون غمت را نتوان یافت مگر در دل شاد ما به امید غمت خاطر شادی طلبیم. ................................................... لحظه های کاغذی خسته ام از آرزو ها ، آرزوهای شعاری شوق پرواز مجازی ، بال های استعاری لحظه های کاغذی را روزو شب تکرار کردن خاطرات بایگانی،زندگی های اداری آفتاب زرد غمگین ،پله های رو به پایین. سقف های سرد و سنگین ،آسمان های اجاری با نگاهی سر شکسته چشم هایی پنبه بسته. خسته از درهای بسته،خسته از چشم انتظاری صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری عمر جدول های خالی، پارک های این حوالی پرسه ای بی خیالی، نیمکت های خماری ، رو نوشت روزها را روی هم سنجاق کردم شنبه های بی پناهی، جمعه های بی قراری عاقبت پرونده ام را با غبارآرزوها باد خواهد برد روزی ، باد خواهد بست باری روی میز خالی من ، صفحه ی باز حوادث در ستون نیمکت ها ، نامی از ما یادگاری. نا له ی سرد چاه هق،هق گریه هایت ای مهتاب باز در ذهن جاه می پیچید در فضای عمیق احساسم غربت یک نگاه می پیچید. غربت یک نگاه درد آلود ، نقشی از یک سکوت پر ابهام بادی از یک تبسم پر درد ، در دلم گاه گاه می پیچید خاطرات لطافت باران ، یاد چشمان پرز شبنم تو در دلم مثل عطر شب بوها با نگاه نسیم پگاه می پیچید نغمه ی کوچکت ای همیشه غریب، ناله ی گام های محزونت همره هوهوی شبانه ی باد ، باز در گوش راه می پیچید روزهای فراق می آید ، مثل ابری سیاه و وحشت زا پیکر زخم خورده ی مدار در حریری سیاه می پیچید آسمان را غبار می گیرد ،در فراق نگاه صافی تو هاله ای از فراق چشما نت برزخ زرد ماه می پیچید دور از چشمهایت ای مهتاب، چاه در خویش گریه می نوشد در وسیع سیاه تنها بی ناله ی سرد چاه می پیچید. + نوشته شده در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 17:0 توسط سحر |
ناتوان گذشته ام ز کوچه ها، نیمه جان رسیده ام به نیمه راه، چون کلاغ خسته ا ی – در این غروب می برم به آشیان خود پناه! در گریز، از این زمان بی گذشت، در فغان،از این ملال بی زوال، رانده از بهشت عشق وآرزو، مانده ام همه خیال و غم. سر نهاده هم چو اسیر خسته جان، در کمند روزگار بد سرشت. رونهفته چون ستارگان کور، در غبار کهکشا ن سرنوشت. می روم ز دیده ها نهان شوم. می روم که گریه در نهان کنم یا مرا جدایی تو می کشد یا تو را دوباره مهربان کنم. این زمان،نشسته بی تو، باخدا ، آنکه با تو بود و با خدا نبود. می کند هوای گریه های تلخ، آنکه خنده از لبش جدا نبود. بی تو من ، من کجا روم؟ کجا روم؟ هستی من از تو مانده یادگار، من به پای خود به دادت آمدم، من مگر ز دست خود کنم فرار! تا لبم دگر نفس نمی رسد ، ناله ام به گوش کس نمی رسد، می رسی به کام دل که بشنوی : ناله ای از این قفس نمی رسد.....! + نوشته شده در یکشنبه هفدهم تیر 1386 11:51 توسط سحر |
گاهی خروشان و سر کش و تنها
.........................................................................
+ نوشته شده در جمعه پانزدهم تیر 1386 21:59 توسط سحر |
اونی که می خواستم دلم و شکست و به پای یک عشق جدید نشست و چشم رو ی آرزوم همیشه بست و پشت مه پنجرمون رها شد . اونی که می خواستم مثل اشک چکید و تو طول راه باز یه کسی رو دید و به آرزوش انگار دیگه رسید و به خاطر هیچی ازم جدا شد . اونی که می خواستم دل ازم بریدو بین گل آ یه گل تازه چید و به اونی که دلش می خواست رسید و با غم و غصه منو آشنا کرد. اونی که می خواستم منو برد بهشت و اسم منو رو سردرش نوشت و بهونه کرد بازی سرنوشت و تو شهر رویا ها منو رها کرد . اونی که می خواستم منو برد از یاد و رفت پیش اون کس که دلش می خواست و زیر عشقش زد که یادش نیاد و مثل همه آدما بی وفا شد. اونی که می خواستم منو تنها گذاشت رفت ... + نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم تیر 1386 13:12 توسط سحر |
آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن نچرخ،تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن........ .............................................................. من امشب ،هفت شهر آرزوهایم چراغان است! زمین و آسمانم نور باران است! کبوترهای رنگین بال خواهش ها بهشت پر گل اندیشه ام را زیر پر دارند. صفای معبد هستی تماشایی است، ز هر سو،نوش خند اختران در چلچراغ ماه می لرزد جهان د رخواب تنها من،در این معبد،در این محراب: دلم می خواست:بند از پای جانم باز می کردند که من،تا روی بام ابرها، پرواز می کردم، از آنجا،با کمند کهکشان،تا آستان عرش می رفتم در آن درگاه،درد خویش را فریاد می کردم! که کاخ صد ستون کبریا لرزد! مگر یک شب از این شب های بی فرجام ، ز یک فریاد بی هنگام - به روی پرنیان آسمان ها- خواب در چشم خدا لرزد! دلم می خواست :دنیا رنگ دیگر بود خدا با بنده هایش مهربان تر بود... .................................................. انگار آن چهره های مات، همراه قصه هاشان – از آن دریچه ها – پرواز کردند! در موج گردباد کبود و بنفش مرگ راهی در آن فضای تهی باز کرده اند. ای آسمان تیره ی تا جاودان تهی ! من از کدام پنجره پرواز می کنم؟ وز ظلمت فشرده ی این روزگاز تلخ سوی کدام روزنه ره باز می کنم؟ . ........................................................ . + نوشته شده در یکشنبه دهم تیر 1386 15:34 توسط سحر |
با امیدی گرم و شادی بخش با نگاهی مست و رویایی دخترک افسانه می خواند نیمه شب در کنج تنهایی بی گمان روزی ز راهی دور می رسد شهزاده ای مغرور مردمان همه در گوش هم آهسته می گویند او با این غرورو شوکت و نیرو در جهان یکتاست بی گمان شهزاده ای والاست ناگهان در خانه می پیچد صدای در سوی درگویی ز شادی می گشایم اوست آری، اوست اوست ، آری اوست آه شهزاده ،ای محبوب رویایی نیمه شب ها خواب می دیدم که می آیی....... .............................................................................................. افسانه ای خموش درآغوش صد فریب گر فریب خورده ای از عشوه ی نسیم خشمی که خفته در پس هر درد خنده ای رازی نهفته در دل شب های جنگلی من چیستم؟ لبخند پر ملالت پاییزی غروب درجستجوی شب...... یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات گمنام و بی نشان در آرزوی سرزدن آفتاب مرگ او نیست دلی که از بی کسی غمگین است هر کسی را می تواند تحمل کند. هیچ کس بد نیست. دلی که در بی اویی مانده است، برق هر نگاهی جانش را می خراشد. ........................................................................................ شب : سیاهی ، تاریکی ، تنهایی ،گریه ، ستاره ، خاطره ، عشق،... + نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386 0:14 توسط سحر |
دیگر هیاهویی نیست،تنهای تنهایم دیگر هیچ کس نیست، بی کس بکسم دیگر نوری نیست،ناامید ناامیدم دیگر دوستی نیست،خالی از عشقم... تنهایی: فرصتی برای فکرکردن،فکر کردن به همه چیز. عشق:فرصتی برای دوست داشتن. سکوت:فرصتی برای خاموشی. غروب همیشه نشونی از تنهایی و سکوت بوده ، تیرگی می آید دشت می گیرد آرام قصه ی رنگی روز ،می رود رو به تمامی شاخه ها پژمرده است سنگ ها افسرده است رود می نالد جغد می خوابد غم بیامیخته بارنگ روب می تراود ز لبم قصه ی سرد دلم افسرده دراین تنگ غروب. * * * چند تا سوال: تنها یی چی؟ چه رنگیه ؟ واسه چه وقتایی خوبه؟................ عشق یعنی چی؟چیه ؟چه رنگی؟ خوبه یا بد؟ قشنگه؟تجربه کردی؟............................. از هر کی می پرسم یه چیزی میگه : حدود 40 در صد می گن وجو نداره همش چرته همش داستان حدود 30درصد یه اسم میگن (نسرین دختر عموم، رضا همسرم، سهیل دوستم،....) حدود 20درصد می گن دوست داشتن از ته دل حدود 10درصد میگن معنی نداره. با این آماری که من دارم این جوری به نظر می رسه که واسه خیلی ا عشق ولقعی نیست.چرا ؟ به نظرتون به این دلیل که از عشقشون شکست خوردن یا اینکه اصلا تجربه نکردن یا..... چرا باید این جوری با شه ؟ آدما چند دستن، بعضیا واقا عاشق می شن و به عشقشون میرسن ولی بعضیا تو حسرت عشقشون می مونن.عده ای هم هستن که واسه خوش گذرونی و تفریح عاشق می شن یا واسه حال گیری هم دیگه . پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت: (( بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تراست.)) خوش به حال کسایی که این نگاه و تجربه کنن. بعضیا می گن که قشنگیه عشق اینه که بهش نرسی ، شاید گفتنش خیلی آسون با شه اما خدا نصیب نکه اون روزو که .......... اما گذشته از این آدمایی هستن که واقعا هیج کاری نمی تونن برای رسیدن به عشقشون بکنن و تموم درا به روشون بستست و دنیا براشون یه چار دیواری. نظر شما چیه؟ سهم من از تو دوری تو لحظه های بی کسی قشنگیه قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم. ....................................................... تو را می خواهم وهرگز به کام دل در آغوشت نگیرم تویی آن آسمان صاف و روشن من این کنج قفس،مرغی اسیرم زپشت میله های سردو تیره نگاه حسرتم حیران به رویت در این فکرم که دستی پیش آید و من ناگه گشایم پر به سویت در این فکرم که در یک لحظه غفلت از این زندان خامش پر بگیرم به چشم مرد زندانبان بخندم کنارت زندگی از سر بگیرم در این فکرم من و دانم که هرگز مرا یارای رفتن زین قفس نیست اگر هم مرد زندانبان بخواهد دگر از بهر پروازم نفس نیست ز پشت میله ها هر صبح روشن نگاه کودکی خندد به رویم چو من سر می کنم آواز شادی لبش با بوسه به سویم می آید اگر ای آسمان خواهم که یک روز از این زندان خا مش پر بگیرم به چشم کودک گریان چه گویم ز من بگذر،که من مرغی اسیرم من آن شمعم که با سوز دل خویش فروزان می کنم ویرانه ای را اگر خواهم که خاموشی گزینم پریشان می کنم کاشانه ای را. ((اسیر)) ........................................................................................... آسمان همچو صفحه ی دل من روشن از جلوه های مهتاب است امشب از خواب خوش گریزانم که خیال تو خوشتر از خواب است. تنهایی ، اگه خوب بهش نگاه کنی خیلی قشنگ تر از اون چیزی که فکر می کنی .اصلا اگه نظر منو بخواین بهترین دوست آدم تنهایی. چون ادما تنها به دنیا می آین و تنها می میرن . |
