که نامی خوشتر از اینت ندانم.

وگر- هر لحظه- رنگی تازه گیری،

به غیر از زهر شیرینت نخوانم.

تو زهری زهر گرم سینه سوزی ،

تو شیرینی،که شور هستی از توست.

شراب جام خورشیدی،که جان را

نشاط از تو،غم از، تو مستی از توست.

به آسانی، مرا از من ربودی

درون کوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سر گردانیم سوخت

نگاهم را به زیبایی گشوی

بسی گفتند: - ((دل از عشق بر گیر!

که: نیرنگ است و افسون است و جادوست!))

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم

که او زهر است،اما . . . نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب آلود ،

تنم را در جدایی  می گدازد

از آن شادم که در هنگامه ی درد،

غمی شیرین دلم را می نوازد .

اگر مرگم به نامردی نگیرد:

مرا مهر تو در دل جاودانی است .

وگر عمرم به ناکامی سر آید،

ترا دارم که ،مرگم زندگانی است.